Phoenix Eyes

Sabah uyanacağım ve diyeceğim ki ” idil sen ne yapıyorsun? ” oturup bir fincan latte mi içip gazeteye bakacağım… okuldan getirdiğim notlarımı çıkarıp hafif bir müzik eşliğinde dersime başlayacağım e malum iki finalim var öteki gün.
En çok hangi soruyu soracağım kendime biliyor musun? ” idil senin için bu hayatta ne en önemli? ” ve ” niye ” o en önemli? ” cevabım beni kendimce doğru yola götürecek…
Aslında bir doğru yol da yok, benim yolum var… herkesin birbiriyle ve kendiyle yollarının olduğu gibi, fakat bu seferki yolum bir başkasıyla da kesişiyor… tercihim bu yol bir başka şeyi daha tetikleyecek.
O zaman uyuyacağım şimdi.
Sabah uyanacağım ve diyeceğim ki ” idil sen ne yapıyorsun? ” oturup bir fincan latte mi içip gazeteye bakacağım… Telefon açacağım ve diyeceğim ki; söylemek istediklerim var ve “come and walk with me…”
we only have walk left.

Bir sese tavdım oysa ki, kısmet değilmiş… Hoşçakal, hoşçakalın.

Bir anda böyle oluyor, bir anda yine Ağustos yine Haziran, bir anda ve bir noktada sen aslında en iyi sensin ama seni başkalaştırıyor dış benliğin…
Birşeye tutunmaktan vazgeçtim, vazgeçeli iki gün oldu.
Zaman zaman çok ağlıyorum, annem geliyor ne olduğunu soruyor cevap veremiyorum…
İnsanın verecek bir cevabı olmaması ne kadar acıymış be.
Ne kadar acıymış bir şeylere tutunmaya çalışmak.
Ne kadar acıymış acının kendisi…
Yok olmuyor, ben kendimi toparlıyamıyorum…yapamıyorum…allah askına yardım edin yapamıyorum.
yapacağım başaracağım elbet, ama ne zaman? sorgulamıyorum daha fazla diyorum sanki ve akışa izin veriyorum.
Bugün kendim için vazgeçiyorum körü-körüne tutunduklarımdan, bağlılıklarımdan.
Olmayan birşeye nasıl tutunabilirsin ki? Yok fiilen fiziken ruhen yok belki kalpte var akılda var ama yok… Cunku tercih, eyvallah birşey diyemezsin.
Diyemezsin ama içinden gelmez ya hani… cidden gelmez ya hani. İşte öyle birşey.
Bu zamanlar düzeleceğim diyorum, ama şimdi söz vermiyeyim.

Ufacık bir sözde takılı kaldım, çünkü o sözde takılı kalmak yapmam gerekirken yapmadıklarımı, yapmak isteyip de yapamadıklarımı, belki de yapmak istemedigim birseyin yüzüme vurulmasını cıkarıyor benden… Bir noktada kendimi affedemediğimi ve bunun bedelini karşımdaki insanlara ödettiğimi… Çünkü ben, birinin yanında olmayı sadece güzel sözler söyleyip gazlamak, birinin yerine kendimi koyup ne hissettiğini anlamayı vakit kaybı, birine sahip çıkmanın onu her mecrada savunmak ve ona kötü davrananlara kızmak, birine inanmanın ve güvenmenin sadece bir söze kadar olduğunu biliyorum.Böyle gördüm, böyle öğrendim, böyle deneyimledim ve böyle kolay.”Beklemeden” diyebilmek için sevgiye bir bedel ödetmemem lazım.Çünkü sevginin hiç bir bedeli olmaz…
Sevgi senin her zaman kurtarıcın olmalı, en kötü zamanında toparlanman ve en iyi zamanında kendini tam hissedebilmen için.
Sevgi şüpheye ve inançsızlığa düştüğünde sana kendi kemiklerinden yollar bulmalı tekrardan ayağa kalkabilmen için.
Sevgi seni sabahın körüne kadar ayakta tutup, banyoda suyun altında saatlerce ağlatmamalı, annene karşı geldirtmemeli, arkadaşlarını bir bir etrafından çıkartmamalı, en mutlu anında bir anda düşüp kendini anlamsız hissettirmemeli, seni kendinden inancından vazgeçirmemeli, sana seni sorgulattırmamalı, suçlatmamalı, değersiz , yetersiz hissettirmemeli…
Sevgi dediğin şey tripli olmamalı. Duygu sömürüsü barındırmamalı içinde.
Bu güne kadar öğrendiğin (iyi ya da kötü) her bilgiyi çöpr atarak başlamalısın bir kişiye, bir ilişkiye, bir aşka, bir sevgiye, bir temiz sayfaya…
Aklında hiç bir zaman başkası olmamalı, kafan kimseye gitmemeli gitse bile bu sende bir derdi ortaya çıkarmamalı… Eskiler ile yeniyi karşılaştırmamalı ikisinin çok farklı olduğunu bilmelisin.
Sözlerin önemli değil arkasında yatan niyetin, saflığın ve ya saf olmayanın, davranış ve tutumdaki gerçekliğin önemli olduğunu bilip, kendine hayatı ziyan etmemelisin…
Ben ağızdan çıkan her söze dikkat ettiğim için kendime kızıyorum, ben böyle büyüdüm böyle gördüm böyle deneyimledim aksini düşünmek beni oldukça geriyordu… zaman geçtikçe insan alışıyor, daha fazla sorgulamıyor “bakalım hayırlısı”.
Bir insan en çok kendisine yapılmasını istemediği şeyi başkalarına yapar ve en çok eleştirdiği ne varsa sende tekrar BAĞIRARAK söylüyorum ki hepsi kendisinde…
Ufacık bir sözde takılı kaldım, çünkü o sözde takılı kalmak yapmam gerekirken yapmadıklarımı, yapmak isteyip de yapamadıklarımı, belki de yapmak istemedigim birseyin yüzüme vurulmasını cıkarıyor benden… Bir noktada kendimi affedemediğimi ve bunun bedelini karşımdaki insanlara ödettiğimi…
Çünkü daha kolay geliyor, kendime bakmak zorunda kalmıyorum, kendimi değiştirmek zorunda kalmıyorum… Acı yok, suçluluk hissi yok, sorumluluk hissi yok… hayatta bunların hepsi bende fazlasıyla var bir tane daha mı ekleyeyim yani?
Her insan bana birşey kattı ve katıyor ama bunu göremiyorum, çünkü ben onlara ne kattığım ve ne katabileceğim ile ilgileniyor bununla böbürleniyor ve gurur duyuyorum. Beni hep başkası ilgilendiriyor, kendi gelişimime entegre olamıyorum.
Ailemde eleştirdiğim ne varsa bende olmasını istemediklerim, zaman zaman kendimde görüp nefret ettiklerim, bazen kabullenip devam ettiklerim… Annemin bana tutumu, ablamın bana tutumu, BABAmın bana tutumu ve ben…
Ben eğer kendim ve iyiliğim için şuan bu bedelleri göremez ve bu şekilde devam edersem bekleyerek… Bir şeyi sonsuza kadar kaybedeceğim.
Sevgiyi…

Bavullarımı topluyorum, kafamı topluyorum, biraz kendimi biraz hayatı topluyorum… tum eskileri cıkararak, hepsinden tamamen vazgecerek, bavullarımı topluyorum, kafamı topluyorum, biraz kendimi biraz inancımı topluyorum… tum olasılıkları cıkararak, hepsinden tamamen vazgecerek, bavullarımı topluyorum… istikamet hep aynı, hep ama hep aynı…